روز اولــــی کــــه تــــورا هدیـــــه گرفتــــم بــــرق شــــادی در نــــگاهــــم نشســــت
تــــو بــــرایــــم یــــک اسبــــاب بــــازی سرگــــرم کننــــده بــــودی
روز دوم بــــا وجــــود اسبــــاب بازی هــــای نــــو تــــر از تــــو بــــازهــــم بــــازی بــــا تــــورا بیشتــــر
دوســــت داشتــــم
روز ســــوم هنگــــامــــی کــــه دیــــدم قسمتــــی از بــــدنت خراب شــــده اشکــــم سرازیــــر شــــد
روز چهــــارم تــــورا بــــه همــــه ی دوستــــانــــم نشــــان دادم
روز پنجــــم تــــورا با خــــودم در تخــــت خــــوابــــانــــدم
روز ششــــم از تــــو در دفتــــرچــــه خــــاطراتــــم نــــوشتــــم
روز هفتــــم هنگــــامی کــــه می خواستــــم رازی را بــــه تــــو بگویــــم پیدایــــت نکــــردم
می خواستــــم بگویــــم عشقــــت چــــون گــــلی در وجــــودم ریشــــه دوانــــده
بــــه دنبــــالت همــــه جــــا گشتــــم...بیــــرون از خــــانه به دنبالــــت دویــــدم ...بــــاران گــــرفت
کــــفش هــــای عروسکــــی ام خــــراب شد...پیراهــــن سفیــــدم کثیــــف شد...چهره ام پــــر از
وحشــــت شد...نگاهــــم به یکبــــاره خــــالی شد هنــــوز هــــم دنبالــــت می دویــــدم
چشــــمانم خیــس اشــــک شد...هنوز هم دنبالت می دویدم...قلبــــم از جــــا کنده شد...امــــا هنوز هم
دنبالــــت می دویــــدم...گلویــــم پر از بــــغض شد...صدایــــم لــــرزان شد...وجودم به یــــکباره به آتش
کشیده شد...
با ضجــــه نامــــت را فریــــاد زدم...پاهایــــم سســــت شد...
می خــــواستم بگویــــم تو دیگــــر برایــــم یــــک اسبــــاب بــــازی نیستــــی...
بعضی ها میگویند دنیا در برابر اتش به پایان میرسد...بعضی ها میگویند در برابر یخ...با طعمی که من از شورو شوق چشیده ام با ان هایی که اتش را ترجیح میدهند موافقم...اما اگر بنا باشد دوباره فرو بریزد فکر میکنم به اندازه ی کافی نفرت را میشناسم که بگویم یخ برای نابودی یک دنیا کافیست و کفایت میکند...